2017.10.02
BY shirin

Also available in: Engels, Frans

NABIL & BASSEL

HIPSTER/MUSLIM: BRUSSEL/MOLENBEEK

Nabil (1994), youth worker, born, lives and works in Molenbeek

 

Identiteit

Ik ben anders in iedere groep; soms rustig ,soms de zotte Nabil. Mijn vriendengroepen zijn ook heel verschillend. Vrienden met wie ik opgegroeid ben in de wijk, vrienden van school of vrienden met wie ik gewerkt heb. Voor velen ben ik Nabil die veel durft en erna pas gaat denken van “ah dat had ik misschien niet moeten doen”. Ik kan met iedereen overweg omdat ik zelf een mix ben van verschillende culturen. Ik ben opgevoed met zowel de Marokkaanse cultuur als de Belgische. Ik heb vrienden die elk jaar naar Marokko gaan, enkel naar Marokkaanse muziek luisteren en altijd kijken als Marokko speelt. Voor mij zijn die dingen echter niet zo belangrijk. Ook de traditionele cultuur ken ik niet zo heel goed, ik denk dat ik de Belgische cultuur het beste ken. We keken thuis naar Belgische televisie. Ik keek als kind graag naar tekenfilms van de Looney Tunes of films van Bruce Lee. Ik ben wel redelijk streng opgevoed. Ik mocht nooit naar buiten zonder reden en als we naar het park wilden kwam mijn mama altijd mee. Toen vonden we dat niet zo cool omdat onze vrienden wel alleen naar het park mochten. We kregen onze autonomie pas redelijk laat. Vroeger was mijn lievelingsplek het basketbalterrein. In mijn wijk hadden we een mooi basketbalterrein dat we zelf mochten pimpen met graffiti. Later hebben ze dat dan spijtig genoeg weggehaald voor verbouwingen. Daarna werd het park mijn lievelingsplek. Soms zit ik ook op het gemeenteplein bij mijn vriend die daar werkt. We hangen, en babbelen als hangjongeren. Door het jaar heen doe ik veel vrijwilligerswerk, vooral in Molenbeek. Ik geef basketbaltrainingen aan de meisjesploeg en vormingen om animator te worden. Ik organiseer ook gewoon activiteiten voor de jongeren en werk in een concertzaal. Daarnaast is het vijf jaar geleden dat ik begonnen ben met het jaarlijkse project “Street talent”, een talentenjacht voor Brusselse jongeren.

Goede jeugdwerkers kunnen verandering brengen bij de jongeren. Het zijn ook de jeugdwerkers die ervoor hebben gezorgd dat ik sta waar ik nu sta en zo actief ben in Molenbeek.

 

Molenbeek

Ik ben in Brussel geboren en woon al heel mijn leven in Molenbeek, achter de oude Bellevue of de Mima nu. Ik ben daar opgegroeid, heb daar alles geleerd. Ik merk ook nu dat mensen uit de wijk ervan schrikken als ik langs wandel hoe groot ik ben geworden. Zeker naast mijn moeder, want dan zien ze het verschil in lengte en zeggen ze; het lijkt amper twee jaar geleden dat je hier met je baby rondliep. Mijn straat is de bevolktste straat van Brussel. Ik woon in een straat vol sociale woningen. Mijn appartementsgebouw heeft 13 verdiepingen maar er is veel contact, we merken wie nieuw is, wie op vakantie is, wie pas verhuisd is. Zelfs onder de jongeren, wie de neef van wie is enzo. Van zien ken je iedereen. Misschien zijn we niet bevriend maar we kennen elkaar wel van gezicht. We speelden vaak samen in het park naast ons. Voetbalmatchen of basketmatchen. Dat hing wat af van ieders interesses. Ikzelf was meer een basketbalpersoon dus vaak spraken we tijdens de zomer “van dat uur tot dat uur” af zodat iedereen kon spelen en ervoor als je alleen wilde spelen. In Molenbeek voel ik me op mijn gemak omdat ik er veel mensen ken. Maar ik hoef niet in Molenbeek te zijn om mij veilig te voelen. Heel Brussel is mijn comfortzone. Ik ben wel vaak beneden mijn gebouw in mijn straat omdat daar mijn vrienden zitten. Als ik me verveel dan ga ik naar beneden en dan ga ik wat babbelen. Of ik ga wat rondwandelen en bij mensen zitten die ik tegenkom. Bij vrienden die in de buurt werken en waarvan ik weet dat zij het rustig hebben ga ik soms ook even langs om te babbelen. Ik vind Molenbeek een sociale en warme gemeente. Vroeger toen mijn moeder naar Marokko ging en wij thuisbleven, belde de buurvrouw van de zevende verdieping elke avond om te vragen of ik eten nodig had en mocht ik altijd bij haar eten. Net alsof ze mijn moeder was. Met alle buren kan ik een babbeltje hebben voor de deur voor een uur. Iedereen, niet alleen Marokkanen. Ik heb altijd graag contact met mensen, ik babbel graag. Molenbeek verandert in positieve zin, ik kijk altijd naar het positieve. Er zijn ook negatieve dingen gebeurd maar ik zie dat de bewoners zich meer engageren met de buurt. Zo zetten de jongeren zich in voor de kleine jongeren zodat ze niet dezelfde miserie hebben als wij. In de jeugdorganisaties zie je meer engagement en er zijn er steeds meer. Goede jeugdwerkers kunnen verandering brengen bij de jongeren. Het zijn ook de jeugdwerkers die ervoor hebben gezorgd dat ik sta waar ik nu sta en zo actief ben in Molenbeek.

Mijn baard is esthetisch, omdat ik dat mooi vind. En omdat ik soms lui ben en geen zin heb om te scheren.

 

Religie

Ik ben gelovig, door de jaren heen is het sterk gegroeid. Toen ik klein was dacht ik; “Het komt van de ouders, waarom doe ik dat?”. Bij mij is het praktiseren laat gekomen. Geen druk van vrienden want bij mij werkt dat niet. Het begon door te lezen. De gebeden waren vroeger niet constant, ik heb momenten gehad waarop ik helemaal niet bad. Ik denk dat ik 18 jaar oud was toen ik echt praktiserend werd. Religie heeft een impact op mijn leefwijze, bijvoorbeeld op wat ik eet en de plekken waar ik kan eten. Ik probeer de slechte dingen niet te doen. Ik leef niet volgens mijn geloof, maar het heeft een impact, ik probeer het wel te volgen. Ook in mijn omgang met mensen; ik ben altijd vrolijk, ik probeer mensen altijd te respecteren ook al zijn zij niet respectvol tegen mij.. Bijvoorbeeld met oude mensen, die kunnen soms agressief en gemeen reageren. Awel dan probeer ik toch altijd lief te reageren met respect. Mijn baard is esthetisch, omdat ik dat mooi vind. En omdat ik soms lui ben en geen zin heb om te scheren. Mensen bekijken me altijd raar, maar niet enkel omdat ik een allochtoon ben. Zelfs de Marokkanen bekijken me anders omdat ik een afrokapsel heb. Voor hen is dat niet normaal, de norm is kortgeschoren. Ik ben altijd raar bekeken geweest door iedereen.

 

 

 

 

Bassel (1996), musician, works and lives in Brussels (Sint Katelijne)

Ik ben een 21-jarige jongen die druk bezig is, vooral met muziek. Ik werk in een bar om de huur te betalen omdat ik geen ouders heb die daarin kunnen voorzien. Ik heb wel een familie, maar mijn moeder woont in Denemarken en mijn zus is professioneel muzikant in Duitsland. Ze speelt viool.

Ik werk en woon in het centrum, vlakbij KVS. Als ik mijn hond ga uitlaten kom ik altijd wel iemand tegen die ik ken, het is eigenlijk een klein dorp. Toen ik arriveerde in Brussel vond ik het maar een vieze stad, vol vuilnis en dronkelappen. Het heeft best wat tijd gekost voordat ik de stad leerde kennen en vrienden maakte. Het beste aan Brussel vind ik de openheid van mensen, ze maken niet per se heel veel contact maar ze leven wel samen. Er heerst een soort harmonie.

Ik ben opgegroeid in Damascus, Syrië. Nu ik vrienden heb gemaakt voelt het meer als thuis. Mijn appartement hier heeft ook twee slaapkamers en een woonkamer, net zoals mijn appartement in Damascus. Alleen de mensen zijn wel anders. De plek waar ik vandaan kom is heel levendig en druk. Het was ook altijd een gastvrij land. Na de oorlog, nog voor de crisis uitbrak, opende we onze deuren voor de Irakezen en Libanezen. Excentriciteit werd juist getolereerd; je kon muzikant zijn, lang haar en piercings hebben, het was allemaal oké. Nu rent iedereen rond met een wapen. Het is gestoord. Hier zijn de mensen rustiger en kan ik doen wat ik wil. Misschien is het een beetje onvolwassen, maar het is mijn manier van leven.

Ik probeer positief te blijven, anders zou ik de hele dag in bed liggen slapen. Iedereen is weleens down, maar er komt een tijd dat je weer door moet. Uiteindelijk heb ik het voor elkaar gekregen om een appartement, werk en vrienden te vinden. Ik heb nu een wereld voor mezelf opgebouwd waarin ik mijzelf weer kan zijn. De hemel zit in je hoofd.

Burnouts komen soms terug. Ik word wakker met de drang om iets te gaan doen, zoals een band beginnen. Maar als ik er teveel aan denk worden de dagen langer. Dat is wat er gebeurt als je gaat overdenken wat je graag wilt. Tegelijkertijd zie ik deze terugvallen ook als mini vakanties, waarin ik mezelf toesta pauze te nemen. Als ik dorst heb drink ik, als ik moe ben zet ik mijn telefoon uit en rust ik uit.

Ik was 8 toen ik begon met cello spelen. Ik heb mijn cello nog steeds bij me. Een vriend van mij bracht hem hier heen uit Syrië tijdens nieuwjaar. Ik heb mijn eerste solo album twee jaar geleden uitgebracht. Het was een fusion van oriental met Syrische muzikanten. Het tweede album wat ik gecomponeerd heb is een contemporary fusion van oriental en flamenco muziek. Het is een trio van piano, cello en accordion. Ik heb de twee andere muzikanten ontmoet tijdens een jam sessie in Brussel. Ik zie mezelf niet als iemand die goed genoeg is om enkel cello te spelen, dus nu ga ik ook beginnen met sound design.

Momenteel geef ik enkel om een manier vinden om mijn leven te lijden. Sommige mensen werken in kantoren en dragen een pak, dat is niet mijn stijl. Toen ik 14 was liet ik mijn eerste tattoo zetten. Nu heb ik 7 tatoeages. Mijn moeder heeft me altijd gesteund maar mijn vader vond het in het begin maar niets. Ik heb het toen alsnog gedaan, zonder zijn toestemming. Daarna zei hij: “Oké, maar laat dan tenminste niet de naam van je geliefde tatoeëren of iets anders doms”. Ze vertrouwde me. Vandaag heb ik al veel bereikt in België. Ik heb opgetreden bij het Ancienne Belgique, daarvoor bij François Hollande en ik ben nu al bezig met het uitbrengen van mijn tweede album.

Ik heb nergens spijt van. Ik heb van alles genoten wat ik heb meegemaakt sinds ik Syrië heb verlaten, want aan het einde van de dag is het niet de plek die bepaald hoe je je voelt, maar wie jij bent. Dingen veranderen, mensen veranderen… Waar jij staat is jouw keuze. Twee jaar geleden, toen ik hier kwam, was ik gedreven om uit te vinden wie ik was en wat ik wilde. Inmiddels weet ik hoe ik dat moet doen.