2018.02.08
BY shirin

Also available in: Engels

IBRAHIM & BEER

HIPSTER/MUSLIM: ROTTERDAM/ROTTERDAMWEST

Ibrahim (1993), eigenaar homie, opgegroeid in West

Identiteit

Identiteit zie ik als een mens die participeert in de maatschappij. Een individu die goed is voor zijn ouders, goed voor zijn buren, eerlijk is en oprecht is, en gewoon een steentje probeert bij te dragen. Ik probeer hier in Nederland te leven met universele normen en waarden. Ik probeer een carrière op te bouwen met mijn eigen onderneming Homie, iets teweeg te brengen, niet alleen bij mijzelf maar ook bij anderen.

We verliezen ons soms in de discussie over Nederlandse normen en waarden. Wat zijn normen en waarden: laat het iemand maar benoemen. Vrijdag tot en met zondag uitgaan, op het stadhuisplein dronken worden of zondag naar de kerk? Maar hoe zit het dan met alle duizenden Rotterdammers die vrijdag naar de moskee naar het gebed gaan. Zijn dat geen Rotterdammers? In zo’n dynamische stad als Rotterdam zijn zoveel normen en waarden. Als we dan toch iets zouden moeten opnoemen zeg ik: leven en laten leven. Ondanks de vele vrijheden die de moslims in dit land genieten zou ik het bijvoorbeeld een mooi gebaar vinden van de autochtone werkgever als hij uit zichzelf tegen zijn moslim werknemer zou zeggen, dat hij op vrijdagen naar het gebed mag gaan. Iets dat een uur duurt. Iets aan de medemens bieden, niet omdat het van je geëist wordt, maar omdat er begrip is. Dat is pas openminded.

Geloof

Ik ben gaan praktiseren op de terugweg van het uitgaansleven. Ik heb de grenzen opgezocht en de grenzen gevonden. Maar is dat vrijheid? Het voelde leeg. Elke keer een stapje verder en toch geen voldoening. In die wereld is de ik-cultuur zo belangrijk. Alles draait om jezelf. Totaal lak aan anderen, en als je eenmaal om anderen geeft is er altijd wel een addertje onder het gras. Er moet altijd een tegenpresentatie zijn. In de islamitische praktiserende gemeenschap heerst een wij-cultuur. We zijn verplicht voor elkaar te zorgen. Niet dat het altijd gebeurt, maar er zijn genoeg voorbeelden. Vaak wordt de negatieve kant van sociale controle belicht. Maar als de gemeenschap er wat beter mee zou omgaan zou het heel positief kunnen zijn als men meer op elkaar let. Indien men oprecht het beste voor elkaar wenst zou sociale controle een goede manier kunnen zijn om op elkaar te letten voor het goede. Je kan de Islam vergelijken met de converter: stop je er iets in, maakt niet uit hoe erg of moeilijk, slecht of verdrietig, het geeft je een praktisch uitvoerbare oplossing. Ik beweer dat de Islam voor alle problemen een oplossing biedt.

Homie

Met Homie probeer ik bewust een plek te zijn waar iedereen zich thuis voelt. We bieden pasta’s, pizza’s, burgers, wraps, salades, sandwiches. Ik noem het een urban restaurant. Het is halal, maar dat schreeuw ik niet van de daken. Dat hoeft niet. Het eten is vers fast, gezond en betaalbaar. Ik ben blij als ik de diverse groep van gasten om mij heen zie. Als een bijeenkomst van de VN zoals mijn broer en compagnon zegt. Jammer genoeg gebeurt het toch zeker 10 keer per maand dat iemand binnenkomt. Mij, mijn broer of één van de andere jongens ziet, schrikt en wegloopt. Je ziet dat ze denken: ‘ oh, van die Mohammedanen. Laat maar zitten.’ Ik wil het geen racisme noemen, misschien eerder angst voor het onbekende. Maar het verbaast me wel dat dit in Rotterdam nog gebeurd.

De mens is nu eenmaal een schepsel dat rare sprongen kan maken wanneer het zich in het nauw bevindt. Als bepaalde mensen met bepaalde ideologieën bepaalde posities bereiken sluit ik niet uit dat wat in Bosnie is gebeurd ook hier kan gebeuren. Dit is een angstdie meer moslims delen. Het probleem is dat wanneer een moslim zegt: ik zie bepaalde zaken die de Joden voor de Tweede Wereld Oorlog ook zijn overkomen: zoals het demoniseren van de moslims, het betichten van dubbele moraliteit en integriteit. Wanneer ik als moslim deze vergelijking trek vanuit geschiedkundige feiten die in het heden vergelijkbaar zijn word ik niet serieus genomen. Maar hoe lang is het geleden wat er in Bosnie zich afspeelde? In de jaren 90? Weet wel: wie ons op de rechterwang slaat zal zeker een sterke rechter ontvangen. Rotterdam heeft mij lef gegeven.

Rotterdam

RotterdamWest is voor mij een grote les geweest. Ik heb er mijn pubertijd gehad: heb veel geleerd, veel mensen leren kennen. Rotterdam is mijn thuis. Ik geniet elke keer van het uitzicht wanneer ik langs de Maasboulevard rij. Wanneer ik de Erasmusbrug of Euromast zie. Ik geniet letterlijk om hier deel vanuit te maken. Ik geniet van al het eten dat ook ik kan eten omdat het halal is, Tjaptjoi of saoto soep op de Binnenweg om twee uur in de nacht. Ik geniet van de heerlijke verse vis bij de Marokkaan. Rotterdam heeft mij opgevoed, mij grootgebracht. Ik ben gevallen, nog harder gevallen, en daarna weer opgestaan. Ik heb hier leren werken, leren reflecteren, en leren vechten. Als iemand nu roept: ‘ We geven Rotterdam terug aan de Rotterdammers’ lach ik hem drie dubbel uit. Waar woont hij? Barendrecht, IJsselmonde, Spijkernisse? Dit soort mensen komen niet echt uit Rotterdam en anders zouden ze beter moeten weten!

 

 

 

 

Beer Duijves (1989), barman / cocktailshaker, geboren en wonend in RotterdamWest

Geloof

Mijn ouders zijn beide heel christelijk opgevoed. De één katholiek, de ander protestants. Zij vonden het belangrijk dat wij zelf gingen bepalen wat we belangrijk vonden in het leven en probeerden ons daarom bewust een breed besef van de wereld mee te geven. Ik besefte me al op jonge leeftijd dat de wereld meer is dan het plaatje gepresenteerd in het dagelijks journaal. Daar ben ik mijn ouders heel dankbaar voor.

Op basisschool kregen wij de Koran voorgelezen, maar evengoed de Bijbel, de Thora of de Edda wat weer Scandinavisch is. Ik heb religie op zichzelf een mooi ding gevonden. Maar ik heb er moeite mee dat het als absolute waarheid wordt verkondigd en wanneer je besluit er niet in te geloven je wordt bestempeld tot ‘ketter’ zoals in de Bijbel. Er is weinig ruimte voor een ander perspectief en dat leidt naar mijn mening juist tot verdeeldheid.

Ik ben opgevoed met de boodschap: wees gewoon een goed mens. De drie harde regels van: ‘ Heb je naasten lief’, ‘ gij zult niet stelen’ haal ik in principe uit mijn opvoeding. Ergens vind ik dat ook grappig; zo moeilijk is het allemaal niet.

Samenleven

In een wereld van extremisten, ga jij maar mij eerst vertellen wat normaal is. Wat is nu precies een Hollander? We zijn al voor eeuwen een handelsland en toen waren we al bezig met het planten van de zaadjes in de maatschappij en de cultuur die we vandaag de dag hebben. Ik hoop dat we langzamerhand naar een cultuur kunnen toegroeien waar je het niet meer hebt over elkaars cultuur. Dat er iets nieuws ontstaat.

Ik leef al 28 jaar in een multiculturele samenleving. Je bent mijn buurman, doet je best in de maatschappij en bent een goed mens, dan maakt het mij geen zak uit waar je vandaan komt.

We zijn allemaal Rotterdammer, en dat zou genoeg moeten zijn. Het is al een paar jaar dat ik het vertrouwen in de politiek ben kwijtgeraakt. Ik vind mijn buurman belangrijker dan de regering.

 RotterdamWest

In West ging je met iedereen om. In de buitencultuur vond je elkaar. Je kwam niet snel bij elkaar over de vloer, maar toch groette je elkaars moeder. In de buurt zorg je voor elkaar. Dat vind ik mooi, die saamhorigheid. Zolang ik de ander niet in de weg zit met mijn manier van leven en hij mij niet in de weg zit met zijn manier van leven, zie ik geen reden waarom dat moet leiden tot een conflict of tot extremere gevallen van uitzetting of grenssluiting. Soms leef je langs elkaar heen of botst het. Wanneer er bijvoorbeeld een Jehova getuigen zondagochtend voor mijn deur staan heb ik iets van: jongens, het is zondag, ik heb een nachtdienst gehad, laat me alsjeblieft met rust. Of toen er commotie ontstond nadat er een kadaver van een schaap naast de vuilnisbak lag in Overschie tijdens het slachtfeest. Tegelijkertijd was de hele flat uitgenodigd mee te eten.

Tijdgeest

‘ Vroeg was het anders’; het is toch fucking naïef om nog met zo’n visie naar de wereld van vandaag te kijken. Grenzen gaan open. Over een aantal jaar kan een jongetje in Afrika een smartphone kopen voor de prijs van een kip en weet je straks precies wat daar gebeurt omdat hij het binnen een minuut online zet. Als je jezelf laat onderwijzen in andermans visie, perspectief en cultuur, dan is het zoveel gemakkelijker om te begrijpen waarom hij of zij op een bepaalde manier handelt. Er zit zoveel moois in elke cultuur en er is genoeg kennis binnen handbereik dat overgedragen kan worden. Maar er is inderdaad een gebrek aan interesse en volgens mij speelt er ook de angst van: ‘ wat als ik nu echt toegeef, dan verandert het dadelijk echt allemaal’. Maar als het in de komende 10 jaar niet verandert, dan gebeurt het wel in de komende 30 jaar. Rip off the bandage en accepteer de nieuwe wereld, des te eerder wordt het weer leuk.