2019.01.17
BY isabeau

Also available in: Engels

AYOUB & BAS

HIPSTER/MUSLIM: SCHILDERSWIJK/DEN HAAG (2019)

Ayoub is maatschappelijk werker en is geboren en getogen in de Schilderswijk. Hij maakt graag een praatje over maatschappelijke thema’s die ons allemaal aangaan. Als je geen contact maakt, leg je geen verbinding. En zonder verbinding kun je moeilijk begrip tonen voor elkaar.

Er zijn meer gesprekken nodig. Oprechte gesprekken. Zowel overheid als burger moet iets voor de samenleving doen.

Marktmentaliteit
Ik werk ook op de Haagse Markt. Het juweeltje tussen Transvaal en de Schilderswijk in.

Het is de wereld in het klein, de markt. Je komt iedereen tegen, echt iedereen. Marktlui zijn heel grof en direct, ook over maatschappelijke kwesties. Dat is hun manier van communiceren. Ze confronteren je gelijk. Ze willen direct tot een oplossing komen. Tegelijkertijd is veel wederzijds begrip, ondanks dat je het niet altijd eens bent met elkaar. Aan het eind van de dag is iedereen daar om zijn brood te verdienen. Iedereen is een buurman van elkaar. Je moet elkaar tevreden houden want op een dag zul je elkaar nodig hebben.

 

Rolmodellen
Vroeger had je veel rolmodellen. Negatieve rolmodellen. Dan zei mijn moeder: met die jongens moet je niet omgaan. Maar sommige mensen hebben gewoon een koud hart gekregen. Niemand keek naar hun om. Ze kregen niet de juiste ondersteuning, begeleiding of hulp en vervolgens denkt zo’n persoon: ik ga ook naar niemand omkijken. Het enige wat hem motiveert is geld verdienen, en het maakt hem niet uit hoeveel mensen daarmee pijn wordt gedaan.

Veel mensen in deze wijk denken dat je geen verandering kunt brengen. Dat je stem niks uitmaakt. Wie ben jij om iets te veranderen. Wanneer je in armoede leeft heb je geen tijd om je talenten te ontwikkelen. Je bent bezig met rondkomen. Je geeft je kinderen een boterham naar school en vind het wel even goed zo.

 

Comfortzone
Ik zeg altijd: je moet buiten je comfort zone stappen. Ik ben naar een middelbare school gegaan ver buiten de Schilderswijk, tegen Scheveningen aan. Ik heb deze keuze zelf bewust gemaakt. Mijn moeder vond het helemaal niet prettig dat ik elke dag naar de andere kant van Den Haag ging. Maar het feit dat je gewoon eventjes uit je eigen omgeving bent stimuleert je ontwikkeling. In de Schilderswijk was ik anders weer het broertje van.

De middelbare school periode was de tijd van mijn leven. Als ik dan van school terug kwam om met mijn vrienden van de Schilderswijk naar de donderdagse koopavond te gaan, kwamen we soms klasgenootjes tegen. Ze vroegen mij dan: ‘Hoe ken je die Hollandse jongen’. Mijn vrienden waren oprecht geïnteresseerd hoe je met een Nederlander eigenlijk om moet gaan.

Ik probeer altijd mensen aan te spreken, door simpelweg gedag te zeggen. Een praatje te maken, eens in een cafeetje te zitten bij Scheveningen. Een gesprek aangaan over maatschappelijke thema’s die ons allen aangaan. Als je geen contact maakt en je weet weinig van elkaar, dan kun je ook moeilijk begrip voor elkaar tonen.

Mensen uit de chique wijken fietsen hier alleen snel doorheen wanneer ze naar het Laakkwartier moeten. En hup ze zijn er weer uit. Vier jaar geleden kwam er een rector langs vanuit een school. Er gingen onthoofdingsfilmpjes rond. Hij wilde beter begrijpen hoe daar mee om te gaan, om te begrijpen wat er speelde bij de scholieren. Hij is de hele vrijdagavond bij ons gebleven. Tot een uurtje of twaalf, zaten ze hier met ons. Toen zei ik tegen mijn vrienden: kijk, hij is buiten zijn comfortzone gegaan.

 

Politiek
Ik merk veel machteloosheid. Het geloof dat er bij voorbaat dingen niet gaan lukken. Men is ook het vertrouwen in de overheid verloren. Dat speelde ook tijdens de rellen. Alles dat een link had met de overheid moest kapot. Alles dat oranje was. Er wordt een steen naar de politieagent zijn hoofd gegooid, maar hij belt dezelfde politieagent op als er bij hem wordt ingebroken. Zo komen we niet verder. Er zijn meer gesprekken nodig. Zoals die in de Balie worden georganiseerd. Oprechte gesprekken. Zowel als overheid als burger moet je iets voor de samenleving doen. Je moet oprecht zijn. Niet zoals Rutte, hij houdt iedereen tevreden en gaat met een glimlach weer verder. Eigenlijk is Saoedi-Arabië één grote VVD. Het is fake.

Bas is geboren in Den Haag en werkt als sportleraar in de Schilderswijk. Daar vervult hij ook een maatschappelijke functie en leert hij de jongens en meiden uit de omgeving dat ze niet bang hoeven te zijn voor het leven buiten de Schilderswijk.

 

Vereniging
Ik ben begonnen met industrieel ontwerpen aan de TU Delft, maar heb in mijn tweede jaar de stap gemaakt naar de HALO. Met twee vingers in mijn neus heb ik deze opleiding gehaald, maar ben wel mijn droom achterna gegaan: sportleraar worden. Als klein jongetje heb ik ongeveer elke sport gedaan die je je kunt bedenken. Sport heeft mij heel erg gevormd tot wie ik ben. Het is een stukje zelfontplooiing, discipline, je leert samenwerken en je hoort ergens bij. Je bent echt onderdeel van de sportvereniging, van een team.

Je hebt een straatcultuur en een burgermaatschappij. Hier wordt anders omgegaan met respect en met onenigheid. Waar in de ene context je bij een conflict op zoek gaat naar een compromis, krijg je op de straat respect als je voet bij stuk houdt. Op de sportvereniging probeer ik de methode van de middenweg aan te leren. Ik win het vertrouwen van de jongens door consistent te zijn, er te zijn zodat ze weten wat ze aan je hebben. We hanteren bij ons één regel: je bent er. Of je nu laat bent of niet. Ook is het belangrijk dat je als maatschappelijk werker fysiek aanwezig bent. Je laat je gezicht zien en maak een praatje.

 

Integreren
Ik beteken voor de jongens en meisjes uit de buurt een soort brug. Ik ben makkelijk benaderbaar en laat ze zien dat de wereld buiten de Schilderswijk niet iets is waar je bang voor moet zijn. Maar zij hebben ook voor mij veel betekend. Ze geven mij een nieuwe blik op de wereld. Ik leer ook een woordje Arabisch, Berbers of Turks. Dat vinden ze leuk. Ik ben ook naar moskeeën gegaan en met mijn collega Yassine van het Stagehuis voer ik vaak gesprekken over de islam. Integreren betekent voor mij dat er aan beide kanten aanpassingen worden gedaan. Een tijd terug ging ik met een groepje opa’s met diabetes fitnessen en toen zeiden ze: ‘Bas, jij moet moslim worden, je bent een goede jongen’. Dat gaf mij een heel trots gevoel, dat ik mag aansluiten, dat ik er ook bij mag horen.

Ik ben zelf niet gelovig, maar ik heb altijd leuke gesprekken gevoerd met mijn religieuze oma. Over Adam en Eva versus de evolutietheorie. Ik kan me goed voorstellen dat er vroeger allerlei dingen gebeurden die men niet kon verklaren en dit werd toegewezen aan een God. Mysterieuze dingen die we nu met kennis, technologie en redenatie kunnen verklaren. Maar er komt ook een hoop liefde bij religie, over hoe we met elkaar in verbinding staan en dat vind ik heel mooi.

 

Identiteit
Mijn privilege is misschien een stukje veiligheid dat ik van huis uit mee heb gekregen. Dat ik kon onderzoeken wie ik was, nieuwe dingen kon leren ontdekken en hier vervolgens met mijn ouders over kon spreken. Ze hebben mij heel erg gestimuleerd om de wereld te leren kennen. Wat ik fijn vind aan mijn Nederlandse cultuur is die zekere openheid.

Identiteit is denk ik veiligheid. Dat je veilig kunt zijn wie je bent. Maar ook dat je ergens bij hoort. De Turken gaan hier naar de Marokkaanse moskee, en andersom. Ze hebben een andere cultuur maar vinden elkaar in het geloof. Wat ik soms jammer vind is dat er ook weer allerlei stigma’s binnen het geloof heersen. Deels worden deze door de buitenwereld gecreëerd, maar ook van binnen de gemeenschap. Een van de stigma’s van buiten is bijvoorbeeld de link tussen het woordje strijder en de IS. We gingen met het Stagehuis een voorstelling maken over Strijders in de Schilderswijk. ‘Oh, een voorstelling over IS’ werd er gelijk gereageerd. Maar het ging gewoon over strijders. Een strijder is op straat iemand die vroeg uit zijn bed is gekomen, die een voldoende haalt voor een toets, of die hard werkt. Dan ben je gewoon een strijder!

 

Identiteit is denk ik veiligheid. Dat je veilig kunt zijn wie je bent. Maar ook dat je ergens bij hoort.