2018.03.28
BY isabeau

Also available in: Engels

RABIE & YASSIN

HIPSTER/MUSLIM: BRUSSEL/MOLENBEEK (2017)

Yassin (1985) danser, geboren en getogen in Molenbeek.

SOMS VRAAG IK ME AF OF IK ECHT DEEL UITMAAK VAN HET BELGISCHE ARTISTIEKE MILIEU OF ENKEL EEN EXOTISCHE VRUCHT BEN DIE NA HET PROEVEN WEGGEWORPEN WORDT

Identiteit
Van origine ben ik hip hop danser. Ik ben met hedendaagse dans begonnen om werk te vinden. Nu neem ik hiphop mee in mijn hedendaagse dansvoorstellingen. Vandaag is hedendaagse dans hetgeen wat ik het liefste doe. Het is,de beste manier om mij uit te drukken. Mijn ouders heb ik nooit verteld dat ik danser wilde worden. Eigenlijk was dit ook helemaal niet mijn ambitie.. Het is per ongeluk gebeurd. Heel mijn jeugd is mij verteld geweest dat dansen Haram is. Als hobby werd het aanvaard, als je ging breakdancen in een station. Maar eens dans zo belangrijk voor me werd dat ik er een serieuze baan voor opgaf om op tournee te gaan werd het moeilijk voor mij, omdat ik er niet over kon spreken met mijn ouders. Het ging zo ver dat op de dagen dat ik niet hoefde te dansen, ik op het vertrouwde uur opstond en het huis verliet. Ik bleef net zolang rond hangen tot het uur dat ik gewoonlijk thuiskwam. Nu weten mijn ouders dat ik danser ben, maar ze zijn nog nooit naar een van mijn voorstellingen komen kijken. Mijn moeder zegt dat ze graag zou komen maar niet kàn, dat haar religie haar dat verbiedt. Maar in mijn ogen verbiedt ze zichzelf te komen, wat me kwetst. Ik hoop dat ze ooit een van mijn voorstellingen gezien gaat hebben. We hebben het daar vaak over. Mijn vader wil er niets over horen. In mijn ogen kan je zowel kunstenaar als moslim zijn, maar ik heb de indruk dat velen denken van niet. Ik word gevormd door alles dat op mijn pad komt. Alle dingen die me aanspreken bewaar ik en neem ik mee. De laatste tijd begin ik wel anders over dingen na te denken. Soms vraag ik me af of ik echt deel uitmaak van het Belgische artistieke milieu of enkel een exotische vrucht ben die na het proeven weggeworpen wordt. Ik vraag me vaak af waar ik toe behoor. Ik ben zowel danser als moslim als hipster, maar tegelijk behoor ik nergens toe Ik heb nooit deel uitgemaakt van een categorie. Ik ben vaak eenzaam, heb weinig goede vrienden. Dat categoriseren verdeelt enorm, vind ik.

Molenbeek
Ik ben in Brussel geboren en heb altijd in Molenbeek gewoond. Molenbeek mijn Quartier, hoewel ik de indruk heb er veel vrienden verloren te zijn. Veel mensen begrijpen me niet meer, ze vinden het raar wat ik doe, wat me wel triest maakt. Ik ben opgegroeid in een wijk in Molenbeek dat erg gezellig was, erg gemêleerd. Op een bepaald moment is dit gaan veranderen. Er kwamen meer Arabieren en de Belgen vluchten weg voor ons. Zo is die wijk een gevaarlijk getto geworden met bendes. Iedere gemeente had in die tijd een bende in Brussel. En die bendes dealden, of carjackten, vaak gewapend. De delinquenten jeugd, tussen de 15 tot 18 jaar oud, was vroeger ouder. Het ging er dan ook harder aan toe. Ik ben ervan overtuigd dat wanneer ik elders opgegroeid zou zijn mijn opvoeding anders was geweest. Leven in moeilijke omstandigheden is erg leerrijk. Als kind wilde ik altijd graag elders wonen, maar nu begin ik het steeds meer te waarderen. Al moet ik toegeven dat ik soms droom over het rustige platteland. Of Marokko of Spanje waar ik wegsmelt tussen mensen met hetzelfde gezicht, dezelfde cultuur. Hier ben ik continu bewust van mijn fysieke verschijning. Ik kan hier niet verdwijnen in de massa. Het valt me vaak op dat mensen me raar aankijken, of gekke reflexen krijgen. Bijvoorbeeld als ik op het vliegveld rondloop met mijn rugzak, op weg naar tournee. De soldaten bekijken altijd mijn zak. Ik voel me vaak bekeken. Graag zou ik in Marokko dansen en voorstellingen maken in de bergen, tussen de schapen. Gewoon in open lucht dansen met de koeien als inspiratiebron. De mentaliteit daar veranderen, werken aan de culturele emancipatie van Afrika. In België voel ik me thuis, en ik draag de Belgische cultuur ook maar blijf ook verstrengeld in de vragen: hoe te leven tussen twee vuren? Wat te doen voor hen, en voor jullie? Wat isoleert me en wat zorgt ervoor dat ik eenzaam ben? Het is geen keuze eenzaam te zijn. Alleen zijn is een kracht maar geen keuze. Van moslim zijn tot hipster, en mij verhouden tot deze categorieën, voedt mijn eenzaamheid.

IK BEN EEN TIJDJE ATHEÏST GEWEEST OMDAT IK GEK WERD VAN ALLE VERPLICHTINGEN EN DINGEN DIE ME OPGELEGD WERDEN. MAAR ZE IS ERG NATUURLIJK TERUGGEKOMEN IN MIJN LEVEN

Religie
Religie neemt de plaats in mijn leven die ik het haar zelf geef. Het verandert dus ook naargelang mijn gemoedstoestand, maar dogmatisch is ze niet in mijn leven. Ik ontvang haar naargelang mijn noden, omdat ze me energie geeft. Maar ik dwing mezelf niet te geloven. Ik ben een tijdje atheïst geweest omdat ik gek werd van alle verplichtingen en dingen die me opgelegd werden. Maar ze is erg natuurlijk teruggekomen in mijn leven. Tegelijkertijd wilde ik meer grip op haar krijgen. Ik moest begrijpen waarom er ook lastige aspecten zijn aan de religie die je vrijheid inperken of die ervoor zorgen dat je ouders je voorstelling niet komen bekijken. Iets wat ik weiger te aanvaarden is bijvoorbeeld dat muziek Haram is.

Fysiek voel ik me hipster, ik hou van de stijl omdat het heel veel culturen in zich draagt. Als je niet goed weet hoe jezelf te vullen kan je jezelf erin omhullen. Mijn baard is van dag tot dag Hipster of religieus naargelang mijn gemoedstoestand. Ik raakte zo bewust van de vooroordelen van anderen, dat ik ze begon op te schrijven. Het resulteerde in een lijst van alle mogelijke gedachten die mensen van me zouden kunnen hebben. Dit is begonnen toen ik werk zocht en ik mijn werkgever voor wilde zijn met de vooroordelen richting mij. En het werkt, het spelen met de manier waarop je je kleed en spreekt. . Dat is iets waar ik ook graag mee speel in mijn dansvoorstellingen, met codes. Ik stel me krachtig voor en dans heel vrouwelijk. Ik hou ervan vooroordelen te ontkrachten.

 

Rabie (1987) danser, geboren in Brussel, woont in Brussel-Noord

Identiteit
Ik ben danser, mijn dansgroep is Breakdancekampioen in de Benelux. Ik ben tien jaar geleden begonnen met dansen. Daarnaast heb ik communicatie gestudeerd en word zo nu en dan gevraagd voor evenementen of organisatie. Ik denk niet één identiteit te bezitten, maar meerdere. Ik heb Arabische roots, en ben Belg van nationaliteit en geboorte. Door het vele reizen heb ik meerdere denkwijzen ontwikkeld. Tijdens mijn reis naarde Verenigde Staten kon ik me eigenlijk wel in hun mentaliteit terugvinden. Maar evengoed in Korea. Ik heb altijd gehouden van de Aziatische mentaliteit, vooral de Japanse, die gek en futuristisch tegelijk is. Ze leren in hun cultuur het belang van respect aan. Zelfs het thee zetten grijpen ze aan als een kwestie van leven of dood. Als kind was ik al verzot op de Japanse cultuur. Maar ik bèn een Arabier en hou ervan één te zijn. Ik hou van mijn cultuur. Het belangrijkste is voor mij om gelukkig te zijn, te genieten, en te ontdekken. En dat de familie gezond is natuurlijk ook. Ook respect naar anderen toe vind ik erg belangrijk. Wel enkel als dat respect beantwoord wordt. Dat heeft de quartier mij geleerd, en mijn moeder, zij ook. Ik ben heel erg lief, maar dit stopt snel als er geen respect is. Dan verandert mijn gezicht. Ik weet niet of dat goed of slecht is, maar het is zo. Wat je op straat leert is erg belangrijk. Zoals het je niet te laten gebruiken bijvoorbeeld, maar ook samen te leven.

DE VERBONDENHEID DIE IK TIJDENS HET BIDDEN VOEL MET GOD IS ZO BEVREDIGEND, IK VERGELIJK HET SOMS MET EEN WIFI-VERBINDING.

Religie
Mijn geloof is erg belangrijk voor me. ik ben ook erg gelovig: ik bid, vast en probeer de ander geen kwaad te doen. Nu ben ik ook maar een mens natuurlijk en kan het weleens gebeuren dat ik per ongeluk iets slecht doe. Maar ik doe mijn best. Van jongs af aan benadrukte mijn moeder steeds hoe belangrijk het was om te bidden. In die tijd bad ik soms, stopte weer, herbegon en stopte weer. Tot vier jaar geleden ik tot een keerpunt kwam. Ik bezocht een vriend, hij was danser in Las Vegas. Wonend in de stad van de duivel heeft hij nooit zijn gebed opgegeven. Vanaf dat moment had ik geen excuus meer, en ben ook nooit meer gestopt sinds. De verbondenheid die ik tijdens het bidden voel met God is zo bevredigend, ik vergelijk het soms met een wifi-verbinding. Ik denk ook dat je in elke samenleving moet kunnen samenleven met je geloof. Je leert samenleven met andere culturen en geloofsovertuigingen en die te respecteren. Voor mij is mijn godsdienst universeel omdat ze compleet is. In de islamitische cultuur kan ik me daarentegen niet altijd zo goed vinden. Er zijn bijvoorbeeld mensen die de Koran lezen en dan zonder na te denken het zomaar willen toepassen zoals eeuwen eerder. Voor mij is de islam gelijk aan wederzijds respect, maar evengoed geïnformeerd zijn. De eerste boodschap van God naar de profeet was niet voor niets, Ikra, (lees) Zodat je geen dommerik wordt. Bijvoorbeeld van die mensen die naar je toekomen en zeggen ‘Ma Sha Allah, je hebt je baard laten groeien’. Dan antwoord ik meteen dat mijn baard niet religieus is. Mijn baard is er omdat ik dat mooi vind. Religie gebeurt vanbinnen, niet vanbuiten. Vroeger zei men dat je je baard moest laten staan als moslim en je snor moest wegscheren om en onderscheid te maken met de Christenen en Joden die hun hele baard lieten staan. Maar vandaag laten mensen hun baard om verschillende redenen staan; omdat ze niet van scheren houden of om in de mode te zijn. ‘Hipster’ zoals ze zeggen. Ik vind over het algemeen ook dat de mensen hier in Brussel, de Marokkanen te gelijkend zijn. Ze luisteren naar dezelfde muziek, dragen dezelfde kleren, komen op dezelfde plekken, gaan ieder jaar op vakantie in Marokko. Goed voor hen, als ze zo gelukkig zijn, maar ik sta daar anders in. Soms heb ik dan ook het gevoel dat we niet dezelfde cultuur delen.

ALS JE ME NU ZOU VRAGEN WAAR IK ZOU WILLEN OPGROEIEN, EEN RIJKE BUURT OF MIJN QUARTIER, DAN KIES IK VOOR DE QUARTIER. JE LEERT ER SAMENLEVEN MET ALLE CULTUREN, ALLE KEUKENS VAN DE AARDBOL TE ETEN EN MISSCHIEN MEEST BELANGRIJK: TE DELEN

Quartier
Als je me nu zou vragen waar ik zou willen opgroeien, een rijke buurt of mijn quartier, dan kies ik voor de quartier. Je leert er samenleven met alle culturen, alle keukens van de aardbol te eten en misschien meest belangrijk: te delen. Dit is iets heel kenmerkend vanuit ons. Ik heb vrienden van alle culturele afkomsten, religies en sociale klassen en merk duidelijk verschillen als het op delen aankomt. Blijkbaar kan dat moeilijk zijn voor sommigen. Het is niet dat ze niet willen delen, maar het maakt gewoon geen deel uit van hun cultuur. Wij deelden een banaan in acht als we met acht waren. Maar bij anderen moet je er echt expliciet om vragen, wat al raar voelt om te doen. En soms krijg je ook nog een negatieve reactie. Bij ons bestaat dat niet. We zijn als één familie in de quartier, we helpen elkaar. ‘S ochtends namen we samen de bus, we waren altijd samen. Dat is iets dat ik niet terugvind in de nette wijken. Iedereen blijft thuis, omdat ze daar goed zitten natuurlijk. Wij hadden het park. We waren één van de eerste wijken die een Sneaker kregen, een houten voetbalveld. We speelden van ‘s middags tot middernacht tijdens de zomervakantie. Maar ik heb gemerkt dat er dingen veranderd zijn. Vroeger was er respect naar de oudere gasten. Je ging enkel naar ze toe als ze je riepen. Nu komen de kleintjes zonder schaamte naar ons toe. Ik woon in een wijk met veel hoogbouw. Manhattan hebben ze die wijk genoemd. We hebben drie jaar in Chicago gewoond en zijn dan terug naar Manhattan gegaan. De politie heeft die wijk Chicago genoemd, omdat het er hard aan toe ging. Veel drugs en geweld, niet direct een plek voor kinderen. Het waren de jaren 80, geen lachertje. Op een dag kom ik met de bus naar huis, ik stap af aan mijn halte en zie een vriend van me neergeschoten worden. Om 16 uur, in het midden van de straat. We hebben veel gezien, maar daar ben ik blij om, dat geeft je levenswijsheid. Je wordt sneller volwassen. De echte gekken zijn verdwenen, of dood, of in de gevangenis. Nu is het er rustig.

Molenbeek
Molenbeek wordt gezien als een Arabierenbuurt. Ik heb er familie wonen, en woon er zelf niet ver van. Ze zeggen dat het een gevaarlijke wijk is, maar elke wijk is gevaarlijk als je stoer gaat doen. Elke wijk is gelijk, wij merken geen verschil in de verschillende wijken. Enkel de blanken merken het als ze in een andere wijk komen omdat ze een of andere legende over die wijk opgevangen hebben. Maar voor ons zijn ze allemaal gelijk. Ik moet wel toegeven dat nu met wat er gebeurd is sta je er wat meer bij stil en denk je weleens, is het echt hier dat er al die dingen gebeurd zijn? We merken een verschil omdat de mensen Molenbeek anders zijn gaan bekijken. Mensen zien Molenbeek nu als een Terroristennest. Maar terroristen zijn er al lang, en overal. Ik verantwoord me niet, en ga me nooit verantwoorden. Het is niet omdat er een gek geworden is dat ik me daarvoor moet verantwoorden, ik heb daar niets mee te maken. Als jij denkt dat alle Arabieren en moslims terroristen zijn, dan moet je je beter informeren. Ik voel de blikken wel, sinds ik een baard heb. De mensen gaan je altijd zien hoe ze zelf willen, dus laat ik ze doen. Zij zijn diegenen die bang zijn, ik niet.