2018.03.28
BY isabeau

Also available in: Engels

AYTAC & SHARIF

HIPSTER/MUSLIM: ROTTERDAM/ROTTERDAM-WEST (2018)

Aytac, ontwerper, geboren en getogen in Rotterdam-West.

Het probleem is meer dat wij, geboren en getogen in Rotterdam-West, juist als eerste zien als iets weg is of opnieuw geopend wordt, maar wij binnen deze ontwikkelingen niet worden benaderd.

Rotterdam-West
Vroeger was Rotterdam-West iets meer intiem. Rotterdam was van de Rotterdammers. Nu wordt het steeds hipper en krijgt deze hippe groep ook steeds meer invloed. Het probleem is meer dat wij, geboren en getogen in Rotterdam-West, juist als eerste zien als iets weg is of opnieuw geopend wordt, maar wij binnen deze ontwikkelingen niet worden benaderd. Natuurlijk zijn we blij dat het veiliger wordt, dat er leuke koffiebarretjes zich hier vestigen, maar niet wanneer we de mensen die Rotterdam opnieuw hebben opgebouwd, juist de buurt zien verlaten.

Een grote groep mist een doel. De hoop dat zij iets kunnen betekenen.

Zoals een goede kennis van mij bijvoorbeeld. Hij is een top kerel, een heel goed persoon, maar hij weet niet wat hij met zijn leven moet en gaat langzaam het verkeerde pad op. Je hebt altijd het gevoel dat je min één staat. Dat je jezelf constant moet bewijzen dat je een goed persoon bent. Er komt een moment in je leven dat je je echt realiseert dat je in bepaalde dingen als de ‘ander’ wordt gezien, dat bepaalde kansen voor jou niet gelden. Ik zie jongens uit de buurt die steeds meer vastgeroest zijn. Ze komen in een depressie, gaan de verkeerde kant op en trekken zich steeds verder terug uit de maatschappij. Het werkt zeker niet mee op het moment dat de stad zegt: jullie moeten Rotterdam-West verlaten want jullie huizen zijn teveel waard. Dit doet mij pijn. Ik wil mensen graag helpen. Dit is oprecht mijn doel. Ik hoop hier een onderneming te starten waar ik jongens uit de buurt een kans kan geven. Nieuw perspectief, want dat is wat zij echt nodig hebben.

Daarop krijg ik heel vaak de opmerking dat ik ‘verkaast’ ben. Ik ervaar dit als heel negatief omdat het aangeeft dat jij je eigen normen en waarden opzij zet om de blanke normen en waarden te accepteren.

Identiteit
Ik voel me echt een Rotterdammer. Ik voel me ook absoluut een Nederlander, alsook Turks. Vooral binnen de Nederlandse context voel ik deze Turkse identiteit sterk, in Turkije zelf voel ik me namelijk een toerist. Hier willen mensen je graag in een hokje plaatsen en vragen naar je afkomst. Vervolgens komt er iets over Erdogan, of een grapje over Turkse pizza. Ook het feit dat negen op de tien mensen mijn naam niet kan uitspreken. Er mist dan direct een connectie. Van de leraar die je liever overslaat om te voorkomen dat hij je naam verkeerd uitspreekt tot een opdrachtgever die eerder een Peter of Sander eruit pikt.

Ik kan goed articuleren, ben bewust van mijn identiteit, de sociale dynamiek, en kan mijzelf binnen deze maatschappij goed bewegen. Daarop krijg ik heel vaak de opmerking dat ik ‘verkaast’ ben. Ik ervaar dit als heel negatief omdat het aangeeft dat jij je eigen normen en waarden opzij zet om de blanke normen en waarden te accepteren. Alsof er een degradatie zit in het Nederlands zijn en de ander de norm is. Ik ben een goede jongen. Doe mijn best in de maatschappij. Ik heb geen zin om mij continu te moeten bewijzen. Goed Nederlands spreken zegt uiteindelijk niks over je intelligentie of hoe goed je bent geïntegreerd.

Tijdgeest
Deze tijd is heel chaotisch. Er verandert zoveel de laatste tijd en niemand begrijpt precies wat de veranderingen zijn. En dan heb ik het niet alleen over mijn wijk, maar ook de technologische veranderingen, en hoe social media zich daarbinnen ontwikkelt en mensen daarop weer reageren. Iedereen speelt mee maar het mist ons echt aan een duidelijke richting. De regering zou dit ons meer moeten geven, duidelijke doelen en het aanreiken van kansen: niet alleen aan autochtone mensen, maar ook aan allochtone mensen. Aan iedereen die hier is. Dit is nu totaal niet aanwezig. En nu we de grip kwijt zijn gaan mensen elkaar de schuld geven voor de chaos. Het ligt aan de Marokkanen, aan de Turken. Iedereen trekt zich vervolgens weer verder terug in hun eigen bubbel. En nu zijn we in 2018 en vragen we ons waar we staan, en ik zeg je eerlijk. We staan er heel slecht voor.

Eigenlijk geloof ik dat alles om ons heen een gedeelte is van god. De wereld, de planten, de mensen, de kleine beestjes, over alles is nagedacht.

Geloof
Religie vind ik iets ingewikkelds. Je begint op het leven waarbij je gelooft omdat je ouders en je omgeving gelooft. En dan kom je op het punt dat je dertien jaar oud bent en je het leven een beetje begint te begrijpen en realiseer je dat god misschien toch anders is dan je ervoer toen je drie was. En vanaf je achttiende, negentiende en twintigste begin je meer te zoeken naar antwoorden. Je begint na te denken hoe bomen appels maken, hoe de planeet is ontstaan, over dit soort dingen. Ik heb momenten gehad dat ik wel geloofde in iets, en momenten dat ik eigenlijk nergens in geloofde. Eigenlijk geloof ik dat alles om ons heen een gedeelte is van god. De wereld, de planten, de mensen, de kleine beestjes, over alles is nagedacht.

Sharif, theatermaker, woont in Rotterdam-West

Polarisatie is altijd al geweest, maar ik denk dat het nu meer zichtbaar is

Samenleven
Polarisatie is altijd al geweest, maar ik denk dat het nu meer zichtbaar is. Mensen durven ook meer voor zichzelf op te komen en eisen meer ruimte en kansen. En dit veroorzaakt ook wrijving natuurlijk, en die wrijving is super interessant. Tegelijkertijd is het jammer dat de tegengeluiden zo radicaal zijn. Het is heel vaak anti-wit, en dat is niet waar ik voor sta. Ik heb natuurlijk kritiek op wit, en het witte plaatje, maar ik ben niet tegen. Ik wil juist kijken hoe we onze eigenschappen van de gekleurde mensen, onze roots, onze werelden, kunnen samenbrengen. Dat we erkend worden in deze maatschappij. Dat er moeite wordt genomen ons te begrijpen en naar elkaar luisteren.

Op het moment dat je continu wordt afgerekend op je culturele identiteit, op je roots, dan ga je je daar ook heel bewust van worden.

Tegelijkertijd snap ik de radicale reactie ook. Op het moment dat je continu wordt afgerekend op je culturele identiteit, op je roots, dan ga je je daar ook heel bewust van worden. Het is een simpel voorbeeld maar als je te laat komt is er altijd wel iemand die grapt: ‘ Het is zeker weer die Surinamer in je’. Je wordt je continu bewust gemaakt van je culturele identiteit en daarom denk ik soms dat het maar moet exploderen zodat we niet langer in hetzelfde systeem blijven hangen. Straks moeten mijn kinderen ook dezelfde problemen en struggles doorgaan als ik heb doorstaan. Daar heb ik geen zin in.

Rotterdam-West
Ik denk dat er geen norm bestaat. Diversiteit is momenteel echt een ding, maar waarom spreken we zo weinig over inclusiviteit? We representeren één Nederland toch? Als je mensen altijd bestempeld als ‘anders’ hoe kan je dan één natie representeren. Ik wil juist de Nederlander, Turk, Pakistaan, Pool, Surinamer, Marokkaan, Antilliaan, bij elkaar brengen zodat je elkaars leefwerelden kan begrijpen en samen magie kan creëren. Er is een bepaalde pijn die heel vaak niet begrepen wordt, en ik zie mijzelf als een tussenschakel tussen de jongeren en de organisaties die hen niet altijd goed begrijpen. De gevestigde orde zoals ik hen vaak noem. Ook het schoolsysteem schiet naar mijn mening te kort om bepaalde jongeren goed voor te bereiden voor de harde realiteit van onze maatschappij. Ik ben daarom met mijn theatercollega Bjorn Romy een educatieprogramma gestart voor jongeren met ‘een emotionele rugzak’, waarbij wij onze levenservaringen via theater, spoken word, en comedy inzetten om hen weerbaarder te maken.

Daarom hou ik zo van Rotterdam West. Echt alles spreekt me aan in deze buurt, echt alles gewoon. Ik zie Polen die met Chinezen overweg kunnen. Chinezen die weer grapjes uit halen met Antilianen. Ik zie alles bij elkaar komen en dat vind ik zo mooi aan west. Vooral op een zonnige middag is het chaos. Ik voel me hier echt thuis.

Voor Nederlanders ben ik een allochtoon, maar Surinamers zien mij weer als Marokkaan. En de Marokkaanse cultuur ken ik niet. Dus waar hoor ik dan precies thuis?

Identiteit
Ik heb een voorstelling gemaakt: Surinaams maar dan anders. Over het aspect van huiselijk geweld en identiteit. Voornamelijk de zoektocht naar identiteit. Wie ik precies ben als Sharif Noel Abdoelhak. Ik ben in Nederland geboren en ik heb Surinaamse roots, maar wordt heel vaak niet gezien als Surinamer. Voor Nederlanders ben ik een allochtoon, maar Surinamers zien mij weer als Marokkaan. En de Marokkaanse cultuur ken ik niet. Dus waar hoor ik dan precies thuis?

Ik heb mij altijd verantwoordelijk gevoeld het beter te doen voor mijzelf en mijn naasten. Ik wilde mijn moeder graag uit haar situatie halen van weinig geld en huiselijk geweld. Zij was voor mij de meest krachtige vrouw in de wereld en was mijn drijfveer om te gaan acteren en door te breken. Uiteindelijk ging mijn motivatie dieper en kreeg ik veel liefde voor het vak. De toneelacademie is zo wit dat er geen kleur overheen kon. Op een gegeven moment verloor ik mijzelf. Op de academie heersen bepaalde verwachtingspatronen. Een bepaalde manier van doen. Op een gegeven moment wist ik niet meer wie ik zelf was. Bij productiehuis Flow ontmoette ik gelijkgestemden. We hadden allemaal een bepaald soort pijn en deelde de liefde voor theater, voor het schrijven, en de kunst en dat heeft ons samengebracht. Zij zijn mijn zelfgekozen familie. Voor hen zou ik een kogel opvangen.