2018.03.28
BY keba

Also available in: Engels

CURTIS & JAERO

HIPSTER/MUSLIM: ROTTERDAM/ROTTERDAM-WEST (2018)

Curtis (1986), student communicatie en supermarkt medewerker, woont in Rotterdam West, was werkzaam voor Ettaouhid

ER WORDT VAAK GESPROKEN DAT INTEGRATIE NIET GOED GELUKT IS, MAAR DAAR BEN IK HET HELEMAAL NIET MEE EENS.

Samenleven
Er wordt vaak gesproken dat integratie niet goed gelukt is, maar daar ben ik het helemaal niet mee eens. Als ik om mij heen kijk naar hoe Marokkanen, Surinamers, Kaapverdiaanse jongens en zelfs de Turken leven en in de maatschappij staan: ze zijn echt super Nederlands. En dit is gebeurd binnen vijftig tot zestig jaar. Ik vind dat best snel gegaan. In de VS zijn de verschillen veel groter bijvoorbeeld. Ok, ze zijn anders dan de mainstream, dan het grote geheel, maar in Nederland hebben we ook altijd verschillen gehad. Katholieken, protestanten, de gereformeerden, dit zijn ook allemaal verschillende culturen. Toch denk ik dat er zeker een overkoepelende cultuur is. Een collectieve identiteit, een flexibele identiteit die zich aanpast aan de situatie waarin je je bevindt. Zo dragen we de Marokkaanse vlag op het moment dat de Marokkanen naar het WK gaan, en zullen zij de Nederlandse dragen op het moment dat het Nederlands elftal speelt. En moet ik in Kralingen de discussie voeren waarom West beter is dan Oost. Als een Russische Matroesjka pop ontvouwt het zich.

HET IS ECHT ONZIN OM TE DENKEN DAT ER ÉÉN MONOCULTUUR BESTAAT.

Identiteit
Je hebt natuurlijk twee verschillende dingen. De laatste tijd ligt de focus erg op etniciteit. Je bent Nederlands wanneer je bijvoorbeeld blond haar en blauwe ogen hebt, een bepaalde achternaam. Maar als ik naar mijzelf kijk: ik heb een Nederlandse vader en een Surinaamse moeder die voor 1975 is geboren is in Suriname, toen Nederlands grondgebied. En ik ben moslim. Toch vind ik mijzelf Nederlander: ik ben zo autochtoon als het maar kan.

Het is echt onzin om te denken dat er één monocultuur bestaat. Omdat één groep blank is, betekent niet dat zij dezelfde cultuur hebben.

Soms denk ik bij mijzelf: is het zo dat je hier geen kansen hebt? Ik ben er zeker van dat er bepaalde privileges bestaan onder een bepaalde groep, dat is gewoon duidelijk. Maar het is ook een mentaliteitskwestie. Je moet het per individu bekijken, en voorzichtig zijn het op een collectief niveau te gooien. Het is een combinatie van dingen. Mijn moeder zij altijd tegen mij: je bent gewoon donker, dus je moet harder werken. Aan de ene kant moet dit een bepaalde motivatie zijn. Aan de andere kant geeft het je ook het gevoel dat je al achter aan staat: waarom zou je nu harder gaan rennen als je al twee stappen achter staat?

Mijn besluit om moslim te worden heeft veel te maken met mijn logica. Ik heb er veel over nagedacht: het bestaan van God. En voor mij is dat de waarheid. Maar ik sta altijd open om de waarheid te bediscussiëren. Dat is ook belangrijk.

Geloof
Toen ik bekeerde dacht ik: nu kom ik in een gemeenschap dat alles met elkaar deelt. Twee weken later was ik daar helemaal van genezen. Er is wel een gemeenschap, maar geen hechte gemeenschap. Er is een tijd geweest dat er nog echt gedefinieerd werd wat een moslim was. Nu kan de manier van bidden al een heel discussiepunt vormen. Natuurlijk zijn er wel bepaalde waarden. Maar hoeveel van die waarden komen uit de Arabische of Noord-Afrikaanse of Indonesië cultuur. De moslim identiteit wordt uit elkaar getrokken.

Hiphop heeft mij geïnspireerd tot de Islam. Het begon met Mos Def. Hij begon altijd met ‘Bismillah’ aan het begin van zijn tracks. Ik wilde weten wat dit betekende. Maar ook Q-tip, A Tribe Called Quest, en Ghostface-Killah van Wutang: ze zijn allemaal moslim. En op een gegeven moment kom je nog meer mensen tegen die moslim zijn, en ga je vragen stellen. En van interactie komt interesse, en van interesse komt onderzoek, en van onderzoek komt de conclusie. Mijn besluit om moslim te worden heeft veel te maken met mijn logica. Ik heb er veel over nagedacht: het bestaan van God. En voor mij is dat de waarheid. Maar ik sta altijd open om de waarheid te bediscussiëren. Dat is ook belangrijk. Uiteindelijk geeft het me veel rust: wetend dat er een god is. En voor mij is de Islam de religie dat daarbij hoort.

Tijdgeest
In het begin vond ik het opkomend populisme tegen Moslims moeilijk. Nu ervaar ik het meer als gekrijs, een crying wolf zoals ze dat in het Engels zeggen. Dingen benoemen, maar geen oplossingen aanreiken. Ik hou me meer bezig met de opkomst van scepticism, rationalism en objectivism: de bewegingen die zijn ontstaan in de tijd van Ayn Rand en het conservatisme uit Amerika voeden. Dit heeft veel invloed, en slaat nu door het Internet over naar Europa. In Amerika is eerder een rassen dan religie probleem. In Europa praten we wel van een ‘religieconflict’, maar ik zie het meer als een culture clash waarbij de Islam een hele andere cultuur is dan de Westerse cultuur.

Jaero (1995), student ruimtelijke ordening en planologie, woont in Rotterdam-West

De pleinen die er zijn, zijn voornamelijk gericht op functionaliteit en niet op het ontmoeten en samenbrengen.

Rotterdam-West
Ik vind het geweldig hoe je hier in West zoveel verschillende culturen om je heen ziet. In Noord, waar ik ook een tijd heb gewoond, heb je dat een stuk minder. Hier respecteert men elkaar op straat. Je loopt langs elkaar heen en groet elkaar. Het is een stukje respect naar elkaar van: ‘Hey, ik heb je gezien, ik respecteer je’. Dit is een groot verschil met Noord waar ik eerst heb gewoond. Daar zijn de mensen een stuk afstandelijker, ze kijken je niet snel aan. Wel apart dat deze verschillen er kunnen zijn binnen eenzelfde stad.

Ik studeer ruimtelijke ordening en planologie. Stedenbouwkunde wordt dit in de volksmond genoemd. Een stedenbouwkundige ontwerpt nooit voor de ik, maar altijd voor de wij. Wat je ontwerpt is altijd voor de lange termijn, en uiteindelijk wil je bijdragen aan het belang van de gemeenschap. Naar mijn mening is het plein de plaats van samenkomst waar je elkaar kan leren kennen, ontspannen, en kan leren ontmoeten. In mijn mening zijn pleinen nog steeds te weinig aanwezig in Rotterdam. De pleinen die er zijn, zijn voornamelijk gericht op functionaliteit en niet op het ontmoeten en samenbrengen.

De typisch Nederlandse cultuur is toch wel het idee dat iedereen zich met zichzelf bemoeit. Het is een sterke ik-cultuur. In een groep ben je samen en let je op elkaar. Tegelijkertijd wordt je in een wij-cultuur meer gestremd, waar je in een ik-cultuur juist zoveel mogelijk wordt gemotiveerd je kwaliteiten te ontwikkelen.

Samenleven
De discussies die de laatste tijd gevoerd worden rondom dé Nederlander of dé Nederlandse norm verbazen mij wel. Waarom hebben we het niet over dé Nederlandse gemeenschap. Ik zie de samenleving niet als ik maar als wij, en ik ben een onderdeel van wij. Dus waarom doen we het dan niet meer op een ‘wij’ manier. Gezamenlijk kan je iets bereiken.

De typisch Nederlandse cultuur is toch wel het idee dat iedereen zich met zichzelf bemoeit. Het is een sterke ik-cultuur. In een groep ben je samen en let je op elkaar. Tegelijkertijd wordt je in een wij-cultuur meer gestremd, waar je in een ik-cultuur juist zoveel mogelijk wordt gemotiveerd je kwaliteiten te ontwikkelen.

Wat me opvalt is dat mensen veel afstand nemen van elkaar momenteel. Er gebeurt natuurlijk nu veel in de wereld om ons heen. Tegelijkertijd is Nederland relatief een veilig klein land en nemen we nu juist veel afstand van alles wat onbekend is. Maar waarom zoeken we geen toenadering, waarom leren we elkaar beter begrijpen en met name elkaar beter te respecteren? Op zo’n moment kun je juist een bedreiging tot een kracht omzetten en samen sterker eruit komen.

Onze generatie is veel meer openminded. Dit zie je niet alleen op straat, maar ook in het onderwijs en uitgaansleven. Alles smelt uiteindelijk samen. Ik hoop uiteindelijk dat we ook die kant opgaan. Dat ongeacht uiterlijk, voornaam, achternaam of religie we echt beginnen te kijken naar de persoon. Dat we gaan beoordelen op kwaliteiten. Dit hoop ik echt.

Religie
Ik heb twee religies meegekregen. Vanuit mijn moederskant kreeg ik de Islam en vanuit mijn vader het Rooms katholieke geloof. Vanuit beide religies heb ik verjaardagen, vieringen, dooprituelen en het rouwproces meegemaakt. Ik heb twee boeken in mijn had gehad en voorgelezen gekregen, en uiteindelijk beschrijven voor mij beide boeken verhalen waarbij het moraal op hetzelfde neerkomt. Als in: leef goed, doe de juiste dingen. En dat vind ik eigenlijk wel grappig, dat beide religies uiteindelijk dezelfde betekenis hebben.

Mijn ouders hebben mij meegegeven dat ik uiteindelijk met al deze kennis en ervaringen moet doen wat ik zelf zou willen. En het heeft me eigenlijk best veel gegeven. Ik drink af en toe, maar eet geen varkensvlees bijvoorbeeld. Dit kan je hypocriet vinden. Voor mij is religie meer een rode draad door het leven waar je aan kunt vasthouden of juist vanaf stapt soms. Het is geen vaste weg dat je per se moet bewandelen.